Praktyka wdzięczności to znacznie więcej niż mechaniczne powtarzanie „dziękuję” czy zmuszanie się do pozytywnego myślenia. To też nie afirmacje. To świadomy akt kierowania uwagi na to, co dobre, wartościowe i piękne w naszym życiu – nawet, a może zwłaszcza wtedy, gdy jest trudno. To nie zaprzeczanie problemom, ale świadomy wybór kierowania swojej uwagi i wybierania perspektywy. Zamiast pozwalać, by umysł automatycznie dryfował w stronę lęku i niedostatku (co jest jego ewolucyjnym ustawieniem „fabrycznym”), uczymy go nowego nawyku – skanowania rzeczywistości w poszukiwaniu powodów do docenienia.

Prawdziwa wdzięczność to emocja, którą czujemy w ciele. To ciepło w klatce piersiowej, uczucie lekkości, wzruszenie. To stan, w którym przestajemy brać rzeczy za pewnik i zaczynamy dostrzegać niezwykłość w zwykłości – w smaku porannej kawy, w uśmiechu bliskiej osoby, w promieniu słońca na twarzy. Dziennik wdzięczności jest po prostu narzędziem, które pomaga nam tę praktykę ustrukturyzować i uczynić regularną.

Kiedy świadomie praktykujesz wdzięczność, w Twoim mózgu zachodzi prawdziwa chemiczna rewolucja. Badania neurobiologiczne pokazują, że uczucie wdzięczności aktywuje tzw. układ nagrody, zalewając mózg koktajlem neuroprzekaźników szczęścia:

Idąc o krok dalej, psychobiologia (o której uczy i mówi moja nauczycielka Marzanna Radziszewskiej) uczy nas, że nasze ciało i psychika stanowią nierozerwalną całość. Każda choroba i dolegliwość fizyczna ma swoje źródło w nierozwiązanym konflikcie emocjonalnym – silnym, dramatycznym przeżyciu, które zostaje „zamrożone” w naszym systemie.

Jak w tym kontekście działa wdzięczność? Działa jak narzędzie do zmiany wewnętrznej percepcji. Kiedy jesteśmy w stanie poczuć wdzięczność, nawet w obliczu trudności, zmieniamy naszą biologiczną i emocjonalną reakcję na dany „konflikt”( link do psychobiologii). Zamiast postrzegać sytuację jako zagrożenie, zaczynamy dostrzegać w niej zasoby, lekcje i ukryte dary. To przesuwa nas z trybu przetrwania (walki, ucieczki lub zamrożenia) do stanu bezpieczeństwa i regeneracji. Praktyka wdzięczności staje się więc formą profilaktyki zdrowia fizycznego i emocjonalnego, ale również wspiera w rozwiązywaniu już istniejących konfliktów. 

Regularne zapisywanie powodów do wdzięczności to inwestycja, która zwraca się wielokrotnie, wpływając na niemal każdy aspekt naszego życia:

Aby dziennik wdzięczności stał się transformującą praktyką, a nie kolejnym nudnym obowiązkiem, warto pamiętać o kilku kluczowych zasadach.

Może to być piękny notatnik i ulubiony długopis, prosta aplikacja w telefonie lub plik na komputerze. Ważne, by było to dla Ciebie przyjemne. Zdecyduj też, kiedy będziesz pisać – rano, by dobrze nastroić się na dzień, czy wieczorem, by podsumować minione godziny? Kluczem jest regularność, więc wybierz porę, której najłatwiej będzie Ci się trzymać.

Zamiast pisać ogólnikowo „jestem wdzięczny/a za rodzinę”, napisz: „Jestem wdzięczna za dzisiejszą, 10-minutową rozmowę telefoniczną z mamą, podczas której śmiałyśmy się do łez”. Konkretność przywołuje żywe obrazy i ułatwia ponowne przeżycie pozytywnych emocji. Szukaj wdzięczności w codziennych drobiazgach: w zapachu świeżo zaparzonej kawy, w wygodnym fotelu, w piosence usłyszanej w radiu, w tym, że zdążyłeś/aś na zielone światło.

To najważniejszy element. Nie chodzi o to, by tylko intelektualnie wypisać listę. Po zapisaniu każdej rzeczy, zatrzymaj się na chwilę. Weź głęboki oddech i spróbuj zlokalizować uczucie wdzięczności w swoim ciele. Gdzie je czujesz? Jako ciepło w sercu? Lekkość w ramionach? Uśmiech na twarzy? Pozwól, by ta emocja rozlała się po całym Twoim ciele. To właśnie ten moment, w którym zachodzi prawdziwa transformacja na poziomie neurobiologicznym i aktywuje się  m.in. Twój nerw błędny.